Non classifié(e)

Le soleil et les citoyens
Orain duela aspaldi bazen Euskal Herrian holako ohitura bat: lurra jo behar zela eguzkia altxarazteko zeruan. Goiz batez eguzkia ez zela oraindik agertua, gaua iluna zela; gure hiru lagun, hiru baserritar ari ziren hortxe, harri zabal baten inguruan beren makilekin harri hau jotzen, jo eta jo, kiski-kaska, kiski-kaska.
Hurbildu zitzaien orduan ezezagun bat eskatuz:

• ”Zertan ari zarete ba hor?”
• Harria jotzen dugu hau esnatzeko, eta harria esnatuta, iratzartuta eta gero, ba lurra esnatu araz dezala, lurrak bota dezala zeruan eguzkia, eta eguzkiak zeru gainetik egin dezala egin behar duena.
• Ba, ba, ba…. ez duzue holako lanik egin beharrik, nik badaukat hori egitekoa, eta lasaiago, zoazte ba etxera!

Hiru laborariak urrundu ziren orduan makilak eskuan.
Ordubete berantago entzun zuten gure hiru nekazariek holako kantu arraro bat; korrika, lasterka, hurbildu ziren delako harri zabalaren aldera eta ikusi zuten hortxe pizti bat, hegazti bat, eta entzun batez ere kantua: kikirriki eta kukurruku, kukurruku eta kikirriki, kantuz ari zela txori hori. Eta laster ikusi zuten hantxe, mendiaren beste aldean hodei ertzetik agertzen poliki-poliki lehen printzak, eguzkiaren lehen izpiak. Eta eguna argitzen ari zuela, horra non ikusi zuten ba txoria, txori ederra, dena luma, dena kantu, dena……

• Eh, zer da ba hau? Zer duzu ba txori hori?
• Ba hau da oilarra.

• Aizu, zure oilarrak halako lan ederra egiten duela, eguzkia zeruan altxarazten….Salduko diguzu zuk zure txori hori?
• Bai.

Ezezagunak onartu zuen eta saldu zien oilarra garesti, franko garesti, bai. Gure laborariek ekarri zuten txori hau etxera eta egun osoan tarteka bere kikirriki kukurrukuak botatzen zituela baina eguna nahiko lasai pasatu zuen, eta gaua ere bai. Haatik, biharamun goizean betiko legez goizero egiten zuen bezala hasi zen gure oilarra kukurruku eta kikirrika eguzkiari deika, deika eta deika… Goizik, hain goizik… Goizegi, goizegi… Oilar madarikatua!!!